“Ludzie płacą lekarzowi za pracę, za serce pozostają mu winni.” Lucius Annaeus Seneca Minor

Łuszczycowe zapalenie stawów

Łuszczycowe zapalenie stawów

Łuszczycowe zapalenie stawów, to przewlekła choroba stawów. Nieleczona lub późno zdiagnozowana może prowadzić do trwałych zmian w obrębie stawów, a nawet do kalectwa.

Spotykane zarówno u mężczyzn , jak i kobiet, łuszczycowe zapalenie stawów jest schorzeniem występującym u około od 6 do 39% wszystkich chorych na łuszczycę. Podejrzewa się, że za jej rozwój odpowiedzialne są geny, jak również system autoimmunologiczny. Mylona bardzo często z chorobami łuszczycowymi, jest trudna do zdiagnozowania. O jej występowaniu świadczyć może brak czynnika reumatoidalnego we krwi. To specyficzne zapalenie stawów zaliczane jest do tzw. spondyloartropatii, czyli zapaleń stawów z zajęciem kręgosłupa.

Łuszczycowe zapalenie stawów – objawy

Główne objawy ŁZS przede wszystkim występują po stronie narządów ruchu, choć zdarzają się również objawy pojawiające się w innych narządach. Ocenia się, że w zależności od typu ŁZS (jest pięć jej odmian) występują zróżnicowane objawy. Jednak do najczęstszych należą:

  • przewlekły ból stawów (utrzymujący się stale przez 6 tygodni przez całą dobę),
  • poranna sztywność stawów (trwająca dłużej niż godzina),
  • obrzęk tkanek miękkich,
  • narośla kostne występujące wokół nadżerek stawowych,

a także:

  • zapalenie spojówek błony naczyniowej oka,
  • łuszczyca występująca na paznokciach i skórze,
  • zmęczenie i osłabienie,
  • zaburzenia układu krwionośnego (m.in. zapalenie aorty, niedomykalność zastawki mitralnej),
Przyczyny występowania choroby

Ocenia się, że wpływ na występowanie choroby, mają głównie poniższe czynniki:

immunologiczny – komórki układu odpornościowego produkują między innymi cytokiny, czyli cząsteczki odpowiedzialne na występowanie stanów zapalnych, jeśli ich ilość będzie większa niż komórek odpornościowych, dochodzi do występowania stanów zapalnych,

genetyczny – decydującym w tym przypadku jest układ genów HLA. Szacuje się, że u blisko połowy chorych występuje antygen HLA-B27. Badania można wykonać z pobranej krwi tylko raz, a jego wynik jest niezmienny do końca życia,

środowiskowe – odpowiedzialnymi za występowanie choroby mogą być również liczne urazy, stany zapalne, czy obecne w organizmie mikroorganizmy.

Łuszczycowe zapalenie stawów – diagnoza

w celu zdiagnozowania choroby lekarz (najlepiej reumatolog) przeprowadzi wywiad z pacjentem (pytanie o występowanie choroby w rodzinie, nocne bóle), może także zlecić choremu badanie:

– krwi – podwyższone OB, podwyższone CRP, czynnik reumatoidalny (RF), wzrost stężenia kwasu moczowego we krwi,

RTG – w obrazie widać wyrośla kostne na nadżerkach, zwapnienia przyczepów ścięgien,

– badanie stawów (obrzęk i ich bolesność),

– brak czynnika reumatoidalnego (RF) we krwi.

– ultrasonografia stawów.

Leczenie

W ramach leczenia ŁZS zalecane jest objęcie pacjenta opieką lekarską przez reumatologa, jak również przez dermatologa, a także wdrożenie leczenia:

  • lekami niesteroidowymi lub lekami biologicznie hamującymi TNF alfa,
  • lekami hamującymi niszczenie stawów (metotreksat – zalecany, cyklosporyna, , czy leflunomid i sulfasalazyna),
  • zastrzykami glikokortykosteroidów,

Zalecane są również:

  • rehabilitacja,
  • fizykoterapia,
  • leczenie chirurgiczne w przypadku ostrych stanów (synowektomia izotopowa lub chirurgiczna), a także endoprotezoplastyka (czyli wymiana chorego stanu na sztuczny),

Istotne jest wprowadzenie odpowiedniej diety (ograniczenie tłuszczy, soli, cukru, a także zwiększona ilość spożywanych owoców i warzyw i oczywiście unikanie alkoholu).